Standpunten van een alerte daensist
BEGRIP, ERGERNIS OF APATHIE ?
Na heel wat gebakkelei met als legstukjes veto, taboe, heilige huisjes, wachten op Godot, bezoek aan de koning, val van de regering, verkiezingen met hetzelfde resultaat en de verstarde houding van J.L. Bouchez krijgt premier De Wever vijftig dagen respijt om uit het slop te geraken en een begrotingsplan voor te stellen dat evenwichtig is, rechtvaardigen dat niemand uitsluit zeker niet hen die het moeilijk hebben of op de grens van de armoede leven, maar ook streng en zonder enig begrip voor fraude, corruptie, belastingsparadijzen en achterpoortjes. De lijnen van De Wevers plan zijn gekend. Het wordt besparen, maar het liefst niet in sociale sectoren zoals de gezondheidszorg, de pensioenen, de arbeidsmarkt, de armoedebestrijding en het zoeken voor de inkomsten naar sterke schouders.
Iedereen erkent het stakingsrecht van de vakbonden, maar toch het liefst als ultiem wapen. Maar onmiddellijk overgaan tot een staking van drie dagen lijkt toch voorbarig en treft eens te meer de verkeerde slachtoffers. De debatten voor de stemming duurden een eeuwigheid, De Wever bleef rustig of counterde, maar kreeg het fiat. Hij waarschuwde echter voor euforie en vond dat we nog een lange en moeilijke weg te gaan hadden. Maar het leven gaat verder en de stekels blijven steken.
De gevangenissen en de cellen zitten overvol, de behandeling van gedetineerden vaak mensonwaardig en de directeurs vragen collectief om maatregelen. In de buurt van het Brusselse Justitiepaleis verzamelen talloze magistraten, rechters en advocaten om te pleiten voor minder werkdruk en meer middelen om hun taak naar behoren en sneller te kunnen uitvoeren.
Het onderwijs lijdt onder factoren die, ook voor jonge, bevlogen mensen een grens vormen zoals aan tucht, het ontbreken van respect en waardering, de bemoeizucht van de ouders en de lokroep van de sociale media. Maar het moet gezegd, mevrouw Demir zit niet stil, vecht voor haar departement, maar moet het vaak opnemen tegen windmolens.
En er loopt heel wat mis in onze samenleving! En dat gebeurt vaak door het ontbreken of vervagen van het normbesef zoals in de sociale en fiscale fraude, de corruptie, het grensoverschrijdend gedrag, het machtsmisbruik, de agressiviteit en de drugsoorlogen, kinderen inbegrepen. Een concreet voorbeeld. Thuisverpleegster Stefanie Sander wordt schatrijk en leidt een luxeleven door fictieve prestaties. Het ontgaat de inspectie en de inwoners van Houthulst sympathiseren.
En nu naar het domein van de demonen. Vladimir Poetin houdt de teugels strak in handen, wijkt geen millimeter af van zijn doelstellingen, ontvangt de ene delegatie na de andere om ze te behandelen als marionetten, en naar huis te sturen met lege handen, speelt spelletjes met drones en triomfeert. De bloedhond Netanyahu staat in de Knesset onder een ovatie te genieten van zijn overwinning in Gaza, en laat cynisch een aantal scholen voor Palestijnse kinderen op de westelijke Jordaanoever vernietigen. De heer Trump blijft zichzelf. Hij leeft in de waan overal vrede te brengen terwijl daar geen spoor van is, doet alsof de rechterlijke macht zijn persoonlijk jachtterrein is, noemt zijn woordvoerster de dinsdag fee en de woensdag feeks, maar is wel bij de pinken als hij geld ruikt. Want hij verkoopt voor miljarden dollars wapens aan de kroonprins van Saoedi-Arabië, overigens geen onbesproken figuur. Het woord argument is hem onbekend en wordt vervangen door een scheldpartij. En wie het Witte Huis betreedt, komt terecht in het leugenpaleis.